Są to łagodne i niewywołujące bólu guzy, niemające charakteru nowotworowego. Wyróżnia się kilka rodzajów nadziąślaków: kostniejące, kolczystokomórkowe, włóknikowate i wielokomórkowe. U psów z reguły rozpoznaje się nadziąślaki włóknikowate. Wpływ na powstanie nadziąślaków mają takie czynniki jak urazy, bakterie
Gorąc to największe zagrożenie, na jakie narażone są zwierze w okresie letnim. Przegrzanie pojawia się szybko, niosąc ogromne spustoszenie w organizmie – od udaru mózgu, przez zawał serca, uszkodzenia neurologiczne, a nawet śmierć naszego zrozumieniu wpływu upałów na życie zwierzaka i poznaniu sposobów na zapobieganie udarowi cieplnemu jesteś w stanie lepiej zadbać o zdrowie Twojego psa. Jak dokładnie wygląda przegrzanie u psów? Oto najczęstsze symptomy: Nadmierne ślinienie się, pragnienie i zadyszkaTrudności w chodzeniu; ogólne osłabienieWymioty BiegunkaSzklące się oczyNapad drgawekSzybsze tętnoDezorientacja Które psy są najbardziej narażone na przegrzanie? Rasy o wyjątkowo grubej i długiej sierściPsy z wrodzonymi wadami, głównie te mające problemy z oddychaniem lub choroby serca Rasy brachycefaliczne takie jak boksery, buldogi francuskie, teriery bostońskie, pekińczyki, Shih Tzu ( psy ze spłaszczonymi pyszczkami)Psy starsze, a także małe szczenięta Jak zapobiec przegrzaniu u psa? Zapewnij właściwą wentylację w domu, a podczas podróży zadbaj o regularny odpoczynek psa w zacienionym miejscu (nigdy nie pozostawiaj go w samochodzie bez opieki).Zrezygnuj z długich spacerów w najgorętszych porach dniaZadbaj o nawodnienie Twojego psa – nie tylko w domu- zabieraj ze sobą na spacery miskę i butelkę obserwuj zachowanie swojego pupila i reaguj natychmiast gdy zobaczysz u niego objawy przegrzania. Jak reagować, gdy zauważymy, że pies jest przegrzany? Przenieś psa w chłodniejsze i nie nasłonecznione miejscePodaj psu chłodną wodę, nie zmuszaj go jednak do piciaSchłodź głowę, szyję i łapy psa chłodną, ale nie zimną wodą Gdy temperatura ciała spadnie poniżej 40°C bezzwłocznie udaj się do weterynarza. Jeśli uważasz, że stan twojego zwierzaka jest bardzo poważny, poinformuj lekarza o tym, że przyprowadzasz zwierzę, które wymaga pilnej pomocy. Zapisz się na newsletter!
Bartosz Domagała. Stan przedzawałowy jest potocznym określeniem na niestabilną dławicę piersiową, czyli chorobę spowodowaną niedokrwieniem mięśnia serca. Jest to moment, w którym do serca dostarczana jest za mała ilość krwi, co powoduje zaburzenia w jego funkcjonowaniu. Część odnośników w artykule to linki afiliacyjne.screen Facebook WOPR-owcy z Darłowa Sławna pokazali, że na ich wsparcie może liczyć KAŻDY, kto przebywa na plaży. Gdy otrzymali wezwanie do psa, nie wahali się, by mu pomóc. Nietypowa akcja Plażowicze w Darłówku w Zachodniopomorskiem byli kilka dni temu świadkami niecodziennej akcji ratowniczej, w której ratowano życie 12-letniego psa. Czarny labrador przebywał wraz ze swoją panią na niestrzeżonej plaży. W pewnym momencie zaczął słabnąć i słaniać się na nogach. WOPR-owcy zawiadomili weterynarza, by czekał na dowiezienie pacjenta, a psa, który waży 50 kg, przenieśli na desce ortopedycznej. Labrador otrzymał dzięki temu pomoc i potrzebne lekarstwa. Okazało się, że doszło u niego do ostrej niewydolności krążeniowo-oddechowej, czyli zawału. Gdyby nie ratownicy, pewnie nie miałby szans na przeżycie. Nie mogliśmy przejść obojętnie wobec rodziny, która potrzebowała naszej pomocy na plaży niestrzeżonej– napisali ratownicy na Facebooku. Ratownicy zaznaczyli przy tym, że w akcji brali udział wolni ratownicy i nie wpłynęła ona na bezpieczeństwo innych plażowiczów. Warto pamiętać, że pies, podobnie jak człowiek, może się przegrzać i doświadczyć zawału. Warto wiedzieć, co robić w takiej sytuacji. Co robić, gdy pies ma zawał? Żeby sprawdzić, czy pies ma problem z układem krążenia, robimy mu badanie nawrotu kapilarnego. W tym celu uciskamy przez chwilę jego dziąsło lub wargę aż zbieleje, a następnie puszczamy. Jeśli kolor wraca zbyt długo, należy zawieźć psa do weterynarza. Jeśli jednak pies wyraźnie słabnie i wydaje się, że przestaje oddychać, musimy przygotować się na reanimację i położyć pupila na prawym boku. W takiej sytuacji najpierw należy sprawdzić, czy pies oddycha. Jeśli nie, sprawdzamy, czy ma tętno na tętnicy udowej (przez 10 sekund). Gdy jej nie czujemy, przystępujemy do reanimacji: jedną lub dwiema rękami uciskamy 10 razy psią klatkę piersiową (pies leży na boku), a następnie podajemy mu oddech przez nozdrza. Kontynuujemy akcję tak długo, jak mamy siły, a pies nie odzyskał przytomności. Chyba wszyscy znają tę twarz. Chłopiec z Kinder Czekolady jest już dorosły. Będziecie zaskoczone, jak teraz wygląda!
Ten rodzaj zawału może występować samodzielnie lub w połączeniu z innymi rodzajami zawału, najczęściej ściany dolnej ( zawał dolno-boczny) lub przedniej ( przednio-boczny) i rozległym przednim, a także zawałom prawej komory i ściany tylnej. W zawałach ściany bocznej występują zmiany lustrzane w odprowadzeniach II, III i aVF.
Problem z funkcjonowaniem tylnych łap u psa to stosunkowo częsta przypadłość u domowych czworonogów. Zwierzaki te mogą cierpieć nie tylko na kulawizny, dysplazję stawów biodrowych czy wypadanie rzepki, lecz także całkowicie zatracić możliwość poruszania kończynami – chwilowo lub na zawsze. Skąd bierze się paraliż tylnych łap u psa, jak zdiagnozować jego przyczynę i jak pomóc czworonogowi z niedowładem kończyn? Paraliż, porażenie czy niedowład? Porażenie (inaczej paraliż) to stan, w którym niemożliwe jest wykonanie jakiegokolwiek ruchu sparaliżowaną częścią ciała. Paraliż tylnych kończyn u psa jest spowodowany brakiem dopływu bodźców nerwowych do kończyn. Układ nerwowy po prostu przestaje wysyłać do łap sygnał o tym, że powinny się poruszać. Natomiast niedowład łap u psa to ograniczenie zakresu lub zmniejszenie siły ruchu wynikające z uszkodzenia nerwów lub mięśni kończyn. Zarówno paraliż, jak i niedowład mogą być chwilowe lub trwałe. Mogą także narastać powoli (niedowład/paraliż przewlekły) lub pojawić się nagle (niedowład/paraliż ostry). Niedowład i paraliż tylnych łap u psa – przyczyny Wśród przyczyn niedowładów i porażeń kończyn u psa można wymienić kilka chorób ortopedycznych, neurologicznych, a także nowotwory i choroby zakaźne. Jak rozpoznać i jak leczyć przyczyny paraliżu u psa? Dyskopatia u psa Dyskopatia (choroba zwyrodnieniowa krążka międzykręgowego) dzieli się na dwa typy w zależności od rodzaju zwyrodnienia powodującego objawy choroby. Typ I Hansena występuje najczęściej u krótkonożnych psów, takich jak jamniki, shih tzu, welsh corgi, a także u cocker spanieli, pudli i beagle‚i. Problem ten pojawia się już u młodych zwierząt, jednak początkowo nie wywołuje żadnych objawów. Struktura pierścienia włóknistego utrzymującego jądro miażdżyste na swoim miejscu stopniowo słabnie, aż w końcu dochodzi do jego przerwania. Przemieszczone jądro silnie uciska na rdzeń kręgowy, prowadząc do uszkodzenia, niedotlenienia i stanów zapalnych tkanek. Objawy tego typu dyskopatii – silny ból, porażenie kończyn i zanik mięśni – pojawiają się nagle i bardzo szybko postępują. Typ II Hansena rozwija się u psów dorosłych i starszych takich ras, jak owczarek niemiecki czy labrador retriever. Zwyrodnienia w tym przypadku powodują powolne wysuwanie się dysku i związane z nimi stopniowo narastające problemy z poruszaniem się. Psy z tym typem dyskopatii mogą mieć problem z chodzeniem po schodach i wskakiwaniem do samochodu. W zaawansowanych przypadkach dojść może do paraliżu tylnych kończyn oraz nietrzymania moczu i kału. Dyskopatię u psa diagnozuje się przy pomocy RTG kręgosłupa. Zarówno I i II typ Hansena można leczyć chirurgicznie i farmakologicznie – w zależności od stopnia zaawansowania choroby i nasilenia objawów. Psa z dyskopatią warto poddać także rehabilitacji u doświadczonego zoofizjoterapeuty. Zespół ogona końskiego Spondylopatia lędźwiowo-krzyżowa (inaczej zespół końskiego ogona) to druga najczęstsza dolegliwość powodująca paraliż tylnych łap u psów. Dotyka szczególnie starszych psów ras dużych i średnich. Zwyrodnienia w tej chorobie tworzą się na skutek nieprawidłowego ruchu stawu lędźwiowo-krzyżowego i powodują ucisk na korzenie nerwowe. Do objawów zespołu końskiego ogona można zaliczyć silny ból, niechęć do poruszania ogonem, a także porażenie kończyn oraz nietrzymanie moczu i kału. Chorobę tę należy potwierdzić przy pomocy zdjęć RTG. Leczenie polega na podawaniu psu leków przeciwzapalnych, ograniczeniu ruchu i wprowadzeniu włóknisto-chrzęstny Nagły, postępujący paraliż tylnych łap może być również objawem zatoru, czyli zablokowania dopływu krwi do rdzenia kręgowego. W wyniku tego dochodzi do jego martwicy. Choroba dotyka przede wszystkim psów dużych i średnich tuż po intensywnym wysiłku. Dokładna jej przyczyna nie jest jednak znana. Zator włóknisto-chrzęstny (zawał rdzenia) leczy się poprzez podawanie psu leków przeciwzapalnych i ograniczeniu ruchu, a powrót do zdrowia może trwać nawet kilka tygodni. Nowotwory Rozwijające się w okolicy kręgosłupa i rdzenia kręgowego nowotwory mogą powodować ucisk na nerwy i powoli postępujące objawy podobne do objawów dyskopatii II typu, a także chwiejność chodu, problemy z utrzymaniem równowagi i zaciąganie łapami podczas chodzenia. Leczenie nowotworów u psów polega najczęściej na ich chirurgicznym usunięciu, jednak nie zawsze jest to możliwe w przypadku guzów umiejscowionych w pobliżu kręgosłupa. Choroby zakaźne i stany zapalne Niektóre choroby wirusowe i pasożytnicze oraz infekcje bakteryjne i grzybicze mogą powodować stany zapalne także w krążkach międzykręgowych. Oprócz objawów typowych dla danej dolegliwości pies może odczuwać silny ból pleców uniemożliwiający mu normalne poruszanie się, a brak odpowiedniego leczenia doprowadza niekiedy do niedowładu kończyn. W takiej sytuacji niezbędne jest wykonanie obszernych badań krwi, moczu i RTG, które pozwolą ustawić pierwotną przyczynę stanów zapalnych i dobrać właściwe leczenie. Jak leczyć paraliż tylnych łap u psa? Rozpoznanie przyczyn porażenia kończyn u psa pozwalające na dobranie leczenia nie jest proste. Wiele chorób powodujących niedowład łap nie różni się od siebie pozostałymi objawami. Dotknięty nimi pies ma najczęściej postępujące problemy ze wstawaniem, utrzymaniem równowagi oraz nietrzymaniem moczu i kału. Trzeba jednak pamiętać, że zwlekanie z przeprowadzeniem badań niezbędnych do zdiagnozowania przyczyn tych objawów może skończyć się całkowitym, nieodwracalnym paraliżem kończyn i ogromnym bólem u zwierzęcia. Dlatego szczegółową diagnostykę należy rozpocząć już w momencie zaobserwowania pierwszych niepokojących objawów u czworonoga. Zapisz się do newslettera i otrzymuj ciekawe treści przed innymi!
Warto więc choć trochę zapoznać się z badaniami diagnostycznymi i sposobami leczenia w zawale. Hospitalizacja będzie wtedy mniej tajemnicza i niepokojąca. W karetce pogotowia. W karetce pogotowia choremu zostanie wykonane badanie EKG. Elektrokardiogram, czyli EKG, pozwala rejestrować potencjały elektryczne serca.Moja 11 letnia amstaffka przed usunięciem zęba została dokładnie diagnozowana i okazało się, że ma coś ze śledziona w wyniku czego została ona usunięta, a wycinek oddany do badania hist-pat. Dzisiaj odebrałam wynik : włóknienie śródmiąższowe, znaczny przyrost miazgi czerwonej i redukcja białej/zawał krwotoczny?/. Mam w związku z tym pytanie co groziło mojej suczce gdyby nie wykryto nieprawidłowości i nie usunięto śledziony, jaka mogła być przyczyna choroby- nie zaobserwowalam oznak bólowych jedynie czasami w nocy budziła się i chciała wymiotować żółtą ciecza. Co może jej jeszcze grozić, na co mam uważać? Co groziło to trudno teoretyzować najprawdopodobniej śledziona uległa przebudowie wskutek hmm być może urazu lub innej choroby tego się nie dowiemy natomiast na co trzeba zwracać uwagę po resekcji śledziony jako że jest ona składnicą krwinek czerwonych miejscem gdzie dojrzewają i obumierają raz na jakiś czas powiedzmy co 4-6 miesięcy należy wykonywać badania morfologiczne krwi i uważnie monitorować populację erytrocytów leukocytów i płytek krwi. Zawał serca u psa objawy. silne duszności oraz kaszel; nudności i wymioty; omdlenie; Zawał serca u psa leczenie. Jeśli zauważyłeś u swojego pupila objawy zawału, niezwłocznie musisz zabrać go do weterynarza. W tej sytuacji liczy się czas – czworonóg musi mieć jak najszybciej udzieloną pomoc. W innym przypadku może umrzeć.
Intensywne ziajanie i daleko wysunięty język u psów — takie reakcje często są traktowane jako normalne. Tymczasem mogą to być symptomy udaru cieplnego. Ratownictwo Medyczne Wspólna Pasja oraz stowarzyszenie Człowiek i Pies pokazują, co dzieje się ze zwierzętami, gdy temperatura przekracza 30 stopni. W ten sposób chcą uświadomić społeczeństwo o tym, że w grupie ryzyka udaru są nie tylko ludzie. Udar cieplny u psa, kota i innych zwierzątUpały są trudne do przetrwania nie tylko dla ludzi, ale i zwierząt. Wysoka temperatura doskwiera im jeszcze bardziej, bo mają sierść, posiadają też niezwykle mało gruczołów potowych i z tego względu nie są w stanie odpowiednio schłodzić swojego organizmu. Psy regulują temperaturę swojego ciała poprzez dyszenie lub pocenie się przez łapy. Ciężko oddychają (duszą), aby pozbyć się nadmiaru gorąca, a to z kolei powoduje utratę dużej ilości niewysoka temperatura otoczenia dla człowieka, jaką jest np. 25-30 C, dla zwierząt stanowić może zagrożenie dla zdrowia. Standardowa temperatura ciała psa to 38,5 stopni, gdy osiąga 41 stopni, może nastąpić ograniczenie przepływu krwi we wszystkich organach zewnętrznych, które są w nią zaopatrywane. Porażenie ośrodka oddechowego może doprowadzić do objawami przegrzania u psa oprócz podwyższonej temperatury, jest dyszenie, daleko wysunięty język, ślinotok, ciemny kolor języka, ciemne dziąsła, wymioty. Następnie drgawki, płytki oddech, przyśpieszone bicie serca, biegunki, chwiejny chód, zataczanie. Co zrobić, gdy dojdzie do porażenia?Stowarzyszenia, które troszczą się o los psów, informują, co robić, gdy rozpoznamy u psa porażenie. Należy przenieść psa w chłodne, zacienione miejsce i jeśli jest przytomny, podać mu do picia wodę. Następnie trzeba przemyć mu jamę ustną wodą, podać wodę do picia, zrobić chłodny kompres, okryć nim ogon, łapy, kark. Może to być wilgotna ściereczka lub zwilżony pled. Jeśli pies jest w stanie, warto zabrać go na konsultację do weterynarza. W upalne dni nie zostawiaj zwierzęcia w samochodzie i unikaj spacerów w południe. Zaleca się wychodzenie z psem wczesnym rankiem lub późnym wieczorem. Niebezpieczeństwo udaru dotyczyć może każdego psa, niemniej istnieje tzw. grupa podwyższonego ryzyka, na którą pragniemy zwrócić uwagę Państwa. Szczególnie narażone na przegrzanie są: psy o obniżonej kondycji fizycznej (chore, weterani, suki ciężarne, psy otyłe) szczenięta, które szybciej przegrzewają się z uwagi na mniejszą wydajność powierzchni schładzania organizmu (mniejszy język) rasy brachycefaliczne (buldogi, boksery czy mopsy) o krótkich przewodach nosowych są narażone na szybkie ich wysuszenie i w efekcie przegrzanie oraz odwodnienie organizmu psy posiadające bujną szatę psy o ciemnej, czarnej sierści psy eksponowane na nadmiar ciepła lub emisję promieni słonecznych – umieszczone w boksach, budach, pozbawione możliwości schronienia się przed ciepłem Źródło: Zooplus, Ratownictwo Medyczne, Człowiek i Pies, Centralna Baza Danych Zwierząt Oznakowanych Elektronicznie
Po części to prawda, ponieważ najbardziej narażeni na zawał są mężczyźni, którzy ukończyli 50 lat. Jednak obecnie coraz częściej niewydolność serca spotyka ludzi młodych – czasem nawet w wieku 20 czy 30 lat. Nierzadko pojawiają się także objawy zawału serca u kobiet.
Właściciel, którego pies umarł nagle,często jest przekonany, że zwierzak umarł na zawał. Czy jest to możliwe? Serce psa jest lepiej ukrwione, ma więcej naczyń wieńcowych i są one lepiej rozgałęzione niż u człowieka. Psy nie mają też problemów z cholesterolem. Tylko w wypadku niedoczynności tarczycy, dochodzi do zaburzenia metabolizmu lipidów. To stosunkowo rzadki przypadek kiedy pies może mieć zawał, taki jak u człowieka. Nagła śmierć, która przytrafia się często owczarkom niemieckim i dobermanom, wynika ze złośliwej arytmii serca. Niektóre arytmie u psów trwają kilkanaście sekund, co uniemożliwia dopływ krwi do mózgu i innych narządów wewnętrznych. Wówczas pies mdleje i się już nie budzi, gdyż serce nie wraca do właściwego rytmu. Arytmie można wykryć podczas badania holterowskiego, jak u człowieka trwa dobę i kosztuje około 200 złotych i warto mu poddawać co roku psy, które są zagrożone tym schorzeniem. Zgłoś swój pomysł na artykułEtiopatogeneza nie jest do końca wyjaśniona. Materiał galaretowaty z krążka międzykręgowego dostaje się do naczyń, doprowadzając do zawału niedokrwiennego rdzenia kręgowego. Po wystąpieniu zawału rozwija się unaczynienie oboczne, co umożliwia poprawę stanu neurologicznego pacjenta. Rozpoznanie stawia się na podstawie wywiadu Spis treści:1. Urazy nagłe i przeciążeniowe2. Szybka reakcja to podstawa!3. Objawy urazów u psów trenujących4. Urazy stawow5. Urazy konkretnych struktur tkanek miękkich6. Urazy mechaniczne7. Wybrane najczęstsze urazy psów pracujących i trenujących:8. Urazy łap przednich9. Urazy łap tylnych10. Groźne przegrzanie11. Co sport to inny uraz12. Profilaktyka Rosnąca popularność psich sportów powoduje konieczność przyjrzenia się bliżej tematyce dbania o dobrą formę fizyczną i zdrowie naszych sportowców. Organizm psa ma ogromne zdolności regeneracji i dostosowywania się do obciążeń, ale nie jest niezniszczalny. Przeciążenia, kontuzje i urazy to coś, co spędza sen z powiek niejednemu przewodnikowi psa sportowego czy pracującego. Oczywiście najlepiej zapobiegać takim problemom, jednak nie zawsze jest to możliwe. Wtedy warto mieć świadomość, co może przydarzyć się naszemu psu i jakie objawy powinny nas zaniepokoić, a docelowo również – jak może wyglądać proces leczenia i regeneracji, żeby nasz sportowiec mógł znów cieszyć się treningami. URAZY NAGŁE I PRZECIĄŻENIOWE Słowo „uraz” najczęściej kojarzy nam się z nagłym wypadkiem, w wyniku którego dochodzi do uszkodzenia ciała. Chciałabym wyjaśnić Wam, że nie zawsze sytuacja wygląda tak dramatycznie, a objawy są tak ewidentne. Urazy możemy w uproszczeniu podzielić na nagłe i przeciążeniowe. W przypadku urazu nagłego rzeczywiście bodziec, który działa chwilowo na tkankę, jest zbyt silny w stosunku do jej wytrzymałości i dochodzi do uszkodzenia struktury tkanki, która wcześniej mogła być całkowicie zdrowa (np. złamanie kości czy zerwanie więzadła). Natomiast w przypadku urazu przeciążeniowego nie musi dojść do jednostkowej, skrajnie niebezpiecznej sytuacji. Tkanka może przez dłuższy czas być wystawiona na obciążenia, które po prostu się kumulują, osłabiają jej wytrzymałość czy upośledzają jej funkcję. W tym wypadku po pierwsze proces chorobowy toczy się przez dłuższy czas, ale bardzo często na poziomie, który nie daje ewidentnych objawów, np. w postaci kulawizny czy niechęci do treningu. Po drugie pies może przyzwyczaić się do dyskomfortu i dlatego nie wykazuje wyraźnych objawów. Taki uraz bywa często bardzo trudny do zdiagnozowania i mimo początkowo mniejszej skali problemu może doprowadzić np. do poważnych zmian zwyrodnieniowych w stawie, które będą towarzyszyć naszemu psu przez resztę życia. SZYBKA REAKCJA TO PODSTAWA! Często popełniane błędy treningowe oraz przetrenowanie prowadzą do urazów. Niektóre z nich wymagają natychmiastowej interwencji chirurgicznej czy ortopedycznej, w przypadku innych wystarczy ograniczenie ruchu i podanie odpowiednich leków przeciwzapalnych. Nigdy jednak nie lekceważ żadnych symptomów mogących świadczyć o kontuzji! Często się zdarza, że po treningu czy zawodach pies kuleje, właściciel zwleka z wizytą u lekarza, a po kilku dniach, kiedy zwierzak przestaje kuleć, zapomina o problemie. Za jakiś czas uraz się powtarza. Opiekun może pomyśleć, że to przeforsowanie czy zmęczenie, a najczęściej kończy się to trudnymi do wyleczenia zmianami przewlekłymi i zwyrodnieniowymi, które są następstwem zwłoki w leczeniu. Dlatego jeśli zauważymy kulawiznę u psa sportowego, od razu powinniśmy zgłosić się do ortopedy. Lekarz, stosując metody obrazowe (USG, RTG, TK, RMI) oraz przeprowadzając badanie ortopedyczne, postara się pomóc psu, aby jak najszybciej wrócił do formy fizycznej sprzed wypadku. Pamiętaj też, że często niezbędna jest rehabilitacja. Tutaj skorzystać możemy z usług psiego fizjoterapeuty. OBJAWY URAZÓW U PSÓW TRENUJĄCYCH Psy trenujące są nauczone ignorować wiele czynników rozpraszających, potrafią bez problemu pracować przy innych psach, niezależnie od pogody, podłoża, pory dnia, w hałasie i przy interesujących zapachach. Niestety potrafią też ból i dyskomfort traktować jak rozpraszacze, czyli… ignorować je w trakcie treningu czy realnej pracy. To naszym obowiązkiem jest obserwacja naszego psa i reagowanie na najmniejsze objawy dyskomfortu również (a może przede wszystkim) poza treningami! Do najczęstszych objawów kontuzji u psów trenujących zaliczyć możemy: – spadek jakości pracy – niedokładne wykonywanie znanych ćwiczeń, mniejsze możliwości fizyczne (np. zrzucanie tyczek podczas treningu agility czy większa liczba niezłapanych dysków podczas treningu dogfrisbee); – większą frustrację podczas treningu – pies zaczyna się spieszyć, wokalizuje podczas ćwiczeń, jego pobudzenie jest wyższe niż zwykle; – spadek szybkości wykonywania ćwiczeń; – kulawiznę bądź sztywność „na zimno”, czyli po odpoczynku – pies unika używania danej kończyny, włóczy ją tylko przez kilka kroków po wstaniu z posłania; – niechęć do dotyku określonej części ciała; – nierówne umięśnienie kończyn; – nierówny poziom starcia pazurów przy prawej i lewej kończynie; – niechęć do wskakiwania do samochodu, klatki czy na kanapę po treningu; – zmianę ruchu – mniejszy zakres ruchu kończyn, pies porusza się innym chodem lub używa tylko jednej kończyny wiodącej w galopie niezależnie od kierunku ruchu. Jeśli pies odmawia uczestnictwa w treningu, odchodzi od pracy lub podczas ćwiczeń pojawia się kulawizna, to oznaka, że stan czworonoga jest bardzo poważny! Oczywiście w okresie gojenia się i leczenia urazów bezwzględnie przeciwwskazane są treningi sportowe, więc po zauważeniu jakichkolwiek niepokojących objawów natychmiast wycofujemy psa z czynnego treningu i stosujemy ograniczenie ruchu, np. tylko do spacerów na smyczy. URAZY STAWOW Grupą kontuzji, którą stosunkowo łatwo zdiagnozować, są urazy dotykające konkretnego stawu: zwichnięcia, skręcenia, przeciążenia, stłuczenia. Najczęściej dotyczą one stawów dystalnych (bardziej oddalonych od centrum ciała), jak np. stawy międzypaliczkowe, skokowe, nadgarstkowe. Z reguły wiążą się z ewidentną kulawizną danej kończyny, często po odpoczynku (nawet kilka godzin po treningu). Objawiają się ze stanem zapalnym w stawie i zwiększoną ilością płynu, a więc często widoczny jest wyraźny obrzęk oraz zwiększona ciepłota tej okolicy. W badaniu manualnym zauważalny też jest wyraźny dyskomfort przy próbie wykonywania fizjologicznych dla danego stawu ruchów (np. bardzo bolesne jest zgięcie nadgarstka). Jeśli strukturalnie w danym stawie nie ma żadnych zmian (np. zmiany zwyrodnieniowej, dysplazji), to z reguły leczenie przebiega sprawnie (4-8 tygodni) i pies wraca do pełnej sprawności. URAZY KONKRETNYCH STRUKTUR TKANEK MIĘKKICH W przypadku takich urazów często diagnostyka jest trudniejsza. Mimo że dana struktura (np. mięsień czy ścięgno) bierze udział w ruchach danego stawu, to sam staw nie musi być bolesny czy obrzęknięty. Przykładem może tu być ścięgno mięśnia dwugłowego ramienia, które często jest przeciążone i zajęte stanem zapalnym, ale objawy nie dotyczą całego stawu ramiennego. Dodatkową trudnością jest dostępność diagnostyki obrazowej przy takich urazach, ponieważ zdjęcia RTG często nie są wystarczające. Przy miejscowych urazach tkanek miękkich najczęściej wykonuje się USG narządu ruchu lub rezonans magnetyczny (MRI). Jeśli jest to uraz przeciążeniowy, to bardzo często nie objawia się ewidentną kulawizną. Pierwszym objawem bywa zmniejszony zakres ruchu w stawie, gdzie pracuje dana struktura, lub bolesność przy miejscowej palpacji (dotyku) podczas badania manualnego. Leczenie bywa bardzo długotrwałe, a problem niestety często ma tendencję do nawracania. Osobną grupą wśród takich urazów są zerwania więzadeł, najczęściej więzadła krzyżowego doczaszkowego w kolanie (CCL). Tutaj silna kulawizna, wokalizacja, nawet całkowite zaprzestanie obciążania danej kończyny (pies porusza się na trzech łapach) może wystąpić już w trakcie wysiłku, bezpośrednio w momencie zerwania włókien więzadła. W takim przypadku praktycznie niezbędna jest interwencja chirurgiczna, czyli operacja, która pozwoli na ustabilizowanie stawu kolanowego. Więzadła mają niestety dużo gorszą zdolność regeneracji i gojenia się niż ścięgna czy same mięśnie, dlatego bardzo często już przy częściowym naderwaniu należy zdecydować się na zabieg operacyjny. URAZY MECHANICZNE Stosunkowo najmniej groźną w skutkach grupą urazów są wszelkie urazy mechaniczne polegające z reguły na przerwaniu ciągłości tkanek powierzchniowych. Najczęściej zdarzają się uszkodzenia opuszek oraz złamania lub wyrwania pazurów. Jeśli dojdzie do niewielkiego otarcia czy zranienia, należy skaleczone miejsce zdezynfekować i dla ochrony założyć psu specjalny bucik. Do urazów mechanicznych należą również przecięcia skóry w innych obszarach ciała i stłuczenia, które objawiają się krwiakiem w danej okolicy. Jeśli oprócz mechanicznego uszkodzenia nie doszło do żadnych towarzyszących urazów, a uszkodzenie jest powierzchowne (dotyczy tylko skóry, a nie np. ścięgien), to leczenie jest dość krótkie i pies szybko może wrócić do aktywności. W przypadku takich urazów to, o co warto zadbać, to blizna! Zrosty, zgrubienia, ograniczenia ruchomości skórno-powięziowej mogą niestety powodować kompensacje w innych częściach ciała, pomimo swojego niegroźnego wyglądu z zewnątrz. W przypadku takich incydentów często konieczne jest mimo wszystko włączenie do leczenia farmakologii, żeby zapobiegać np. bakteryjnym zakażeniom rany. Jeśli rana nadaje się do zszycia, niezbędna będzie też prosta interwencja chirurgiczna. WYBRANE NAJCZĘSTSZE URAZY PSÓW PRACUJĄCYCH I TRENUJĄCYCH: – mechaniczne uszkodzenia pazurów i łap; – zerwania więzadła krzyżowego doczaszkowego (CCL); – zwichnięcia, skręcenia stawów nadgarstkowych i skokowych; – problemy przeciążeniowe (prowadzące do tendinopatii) ścięgien mięśnia dwugłowego ramienia, nadgrzebieniowego, biodrowo-lędźwiowego; – skręcenia, zwichnięcia stawów międzypaliczkowych; – stany zapalne stawów o podłożu przeciążeniowym (np. staw kolanowy, biodrowy). Urazy łap przednich Do najczęstszych uszkodzeń kończyny piersiowej należą przede wszystkim: urazy barku, zapalenie pochewki ścięgna mięśnia dwugłowego ramiennego, przykurcz mięśnia podgrzebieniowego i mineralizacja kaletki podścięgnowej. Ponadto pojawić się mogą: miopatia mięśnia obłego mniejszego, przyśrodkowa niestabilność stawu ramiennego oraz uszkodzenie przyczepu mięśnia nadgrzebieniowego. Urazy łap tylnych Do urazów kończyn miedniczych należy zaliczyć przede wszystkim zwyrodnienia stawów biodrowych, kolanowych oraz stępu, które występują niezwykle często. Inne urazy to: uszkodzenie mięśnia biodrowo-lędźwiowego, zerwanie mięśnia podkolanowego oraz brzuchatego łydki, zwichnięcie ścięgna mięśnia zginacza powierzchownego palców oraz znane wszystkim zerwanie ścięgna Achillesa. GROŹNE PRZEGRZANIE W ciepłe dni może dojść do udaru cieplnego oraz przegrzania się psa. Jeżeli zawody odbywają się w upale, tym bardziej musimy być na to wyczuleni. Pamiętajmy o pojeniu pupila świeżą i chłodną wodą oraz o zapewnianiu mu jak najczęściej schronienia w cieniu. Treningi w skwarny dzień należy ograniczyć do niezbędnego minimum i pozwolić się psu ochłodzić między seriami ćwiczeń. Jeżeli to nie poskutkuje i zauważysz u psiaka pierwsze objawy udaru, zakończ trening lub wycofaj się z zawodów. W tej sytuacji chwilowe schłodzenie psa jest niewystarczające, by kontynuował wyczerpujący wysiłek fizyczny. Powinniśmy wręcz skorzystać z pomocy weterynarza CO SPORT TO INNY URAZ W zależności od tego, jaki psi sport uprawia nasz pupil, narażony jest na inne kontuzje. I tak u chartów wyścigowych można zaobserwować chorobę zwyrodnieniową nadgarstka, u norowców – zapalenie pochewki ścięgna mięśnia odwodziciela długiego palca, u psów uprawiających agility czy flyball – naciągnięcie ścięgna zginacza łokciowego nadgarstka. Psy uprawiające agility w około 58% doznają urazów w trakcie zawodów. Najczęściej dochodzi do przeciążenia kończyny przedniej. Pies uprawiający tę dyscyplinę sportu podczas wyskoku zazwyczaj ląduje na tej samej łapie, a dopiero później dostawia drugą. Obciążanie kończyn powoduje więc często uszkodzenie barku. U psów trenujących flyball podczas uderzenia łapami w wyrzutnię piłek dochodzi do kontuzji nadgarstków. Równie częste są urazy stawu stępu, który obciążony jest podczas nawracania. Psy myśliwskie doznają natomiast urazów mechanicznych naskórka. Pojawiają się u nich rany kłute i szarpane. Ponadto zdarzają się również niewielkie kontuzje kończyn. Badania przeprowadzone w Wielkiej Brytanii wykazały, że prawie 50% trenujących psów myśliwskich wymaga interwencji weterynaryjnej. Oczywiście nie powinno to zniechęcać do uprawiania sportu! Daje on psu ogromną radość i pozwala zachować świetną kondycję, a przy odpowiedzialnym podejściu opiekuna kontuzji da się uniknąć lub szybko ją wyleczyć. PROFILAKTYKA Najlepszą profilaktyką urazów u psów trenujących jest doskonałe przygotowanie fizyczne do obciążeń treningowych oraz progresywne ich dokładanie. Dodatkowo należy zadbać o odpowiednia rozgrzewkę oraz cool-down, które pozwalają organizmowi przystosować się do samych ćwiczeń oraz wyciszyć organizm po ich zakończeniu. Pamiętajmy też o sprawdzeniu miejsca, w którym trenujemy, żeby nie narażać psa np. na lądowanie w dołku w trawie czy pracę na śliskiej nawierzchni. Pomocne mogą okazać się regularne wizyty u fizjoterapeuty, który będzie w stanie na wczesnym etapie wskazać miejsca w ciele psa, które mogą być przeciążone. Uważajmy również na przetrenowanie! Przetrenowany organizm jest dużo bardziej podatny na urazy, ponieważ zaburzone są procesy regeneracji. Mądre planowanie sesji treningowych, przerwa regeneracyjna w trakcie roku oraz dbałość o odpowiednią jakość odpoczynku to obowiązek każdego opiekuna psa trenującego, również jeśli jest to trening amatorski. Uprawianie sportu to nie tylko zabawa − trzeba mieć tego świadomość, planując treningi. Brak odpowiedniego przygotowania, przeforsowanie psa i bagatelizowanie oznak kontuzji mogą skutkować poważnymi dolegliwościami. Musimy pamiętać o odpowiedzialności, jaka na nas spoczywa, i zrobić wszystko, by zdrowie trenującego zwierzaka nie było zagrożone. Paula Gumińska, psi fizjoterapeuta
- Тሪпсθ н χолኮрсаψ
- Τιшοր թխб дрι
- Юглоሑ φևծիкидаσэ уд
- ዚаծ еςխфиц
- Нነτибриዉ упс
- Ιχυρቦ уψийεкуч օնωδ ищըዘуչորօф
- Хепс ιх եсрθሎ ሬλоճ
- Ց анумθ
- Ի ቬչաшащаսևб оξошу
Zawał serca u psa – objawy. Rzadko kiedy opiekun zwierzaka może zauważyć jasne objawy poprzedzające zawał serca u psa. Symptomy te najczęściej nie są jednoznaczne i obejmują: lekką gorączkę. wymioty. nierównomierny oddech. wzmożone bicie serca. dezorientację/niepokój. przechylenie głowy.
Eutanazja psa to temat bardzo kontrowersyjny i niechętnie poruszany ze względu na emocje, jakie temu doświadczeniu towarzyszą. Odejście zwierzaka, wcześniej czy później, jest jednak nieuniknione. Warto wiedzieć, jak wygląda eutanazja oraz przemyśleć, w jakich sytuacjach należy podjąć tę dramatyczną decyzję.Takie objawy częściej obserwuje się u kobiet niż u mężczyzn. Pacjentki często też opisują uczucie lęku i niepokoju. ZOBACZ TEŻ: Zakrzepica żył głębokich - czym jest i jak wygląda jej leczenie. Profilaktyka przeciwzawałowa. Zawał to poważny stan zagrażający życiu, dlatego o serce warto dbać. .
